EEN NEST DANKZIJ VOETBAL

Een lange magere kerel met een innemend gezicht. Ik schat ‘m 18, maar de juiste biologische leeftijd is een jonge dertiger. Mentale leeftijd 4 – 8 jaar. Markske.
Zijn mama vroeg of hij eens mocht mee voetballen bij ons. Tuurlijk. Mark zei niets maar een wel heel brede glimlach kwam te voorschijn!

Markske loopt de ziel uit zijn lijf op elke training. Als hij loopt gaan armen en benen elk een kant op. Mark zweet zich te pletter maar rusten, neen. “’t Gaat. ’t Gaat”. 
Als de trainer roept: “Mark, vooruit lopen! Vooruit!”, komt Mark naar de trainer gelopen.. die aan de zijkant zit en niet aan de goal. Ik zeg aan de trainer dat als hij Mark naar de goal wil doen lopen, hij zelf aan de goal moet gaan staan. Stilte. De trainer heeft plots dezelfde gelaatsuitdrukking als Mark. 
Op het tornooi maakt Mark een goal. De armen zwiepen omhoog. Gejuich alom. Andere spelers lachen naar Mark. Duim omhoog. Hij glundert, komt naar mij en zegt dat hij vanavond 4 pintjes zal drinken. Mark is content.

De dag erop komt de stiefmama naar mij. “Hoe doen jullie dat"? Nog voor ik kan vragen wat ze bedoelt, gaat ze verder: “Hij kan nergens naartoe. Niet naar een beschutte werkplaats want hij is te zwak. Arbeidszorg wil hem niet. En jullie? Jullie aanvaarden hem. Hij was gisterenavond zot content toen hij thuis kwam. Hij vertelde dat Stefanie gezegd heeft dat hij zijn lichtje van zijn fiets moet aanzetten. En nu doet hij dat!”. En nog voor ik iets kon zeggen, was ze alweer weg. 

Ik wou haar nog zeggen dat hij helpt koffie maken.

-- Stefanie, straathoekwerkster bij een BHC team