Met het groepsgesprek van gisterenavond en de ontgoochelde blik van coach Nico in het achterhoofd, vertrokken de Lierse Boys naar de speellocatie, vastberaden om beter te doen dan de dag voordien. De eerste wedstrijd was geprogrammeerd om 9.20u (Warszawa - België) en was meteen de laatste groepswedstrijd van de eerste ronde. Deze wedstrijd werd ook verloren. Door kruiswedstrijden tussen groep A en B, kwamen de Belgen verder op de dag nog in actie tegen:
- Oostenrijk om 12.40u (verloren met penalty's, 8-9)
- Gdansk om 14.20u (ook verloren met klein verschil)
De groep was een beetje ontgoocheld omdat ze uiteindelijk geen enkele wedstrijd konden winnen op het EK, maar toch hebben ze gestreden voor wat ze waard waren. Met een paar keer verlies met klein verschil, hebben ze toch de eer van de Belgische driekleur zo goed mogelijk verdedigd.
Uiteindelijk speelden ze vaak tegen teams die al jaren samen spelen en meerdere keren per week trainen. Als die verhoudingen tegen het licht gehouden worden, hebben ze nog voortreffelijk stand gehouden.
De begeleiders (Kristof en Raf), de organisatie (Soraya) en zelfs coach Nico waren zeer tevreden. Vandaag zagen we samenspel en fairplay. Voor de start van speeldag 2 gingen al onze jongens zich verontschuldigen bij de scheidsrechters en ook op het veld bleven ze, in soms moeilijke omstandigheden, attent. Een gebaar dat op veel sympathie kon rekenen.
Nico bracht ons terug naar ons hotel waar de groep deze keer een verrassing gepland had voor haar coach. Iedereen sprong razend snel onder de douche en onderging een transformatie. Met een Nederlandse coach kon de groep niet anders dan Nico en het Nederlandse elftal in de WK-finale aanmoedigen. Iedereen trok hetzelfde oranje shirt aan (voor de gelegenheid gekocht) en daarnaast hadden Soraya en Kristof nog een hoop oranje ballonnen, toeters en een grote oranje vlag voorzien. Er was ook een shirt voorzien voor Nico om aan te trekken en eentje waar zijn naam op stond en waar de groep hun namen had opgezet samen met 'Polen 2010'. Die kon hij dan inkaderen. In één grote oranje groep gingen we naar Nico toe, die op ons zat te wachten. Voor de eerste keer in zijn leven kregen 'zijn jonngens' hem stil. Sprakeloos en met bijna tranen in de ogen nam hij iedereen in de armen. 'Een zeer fijne verrassing en een mooi gebaar', zo klonk het uiteindelijk toch. Nico wou een groepsfoto nemen met zijn persoonlijke gsm om de herinnering te bewaren. Het samen volgen van de wedstrijd werd een unieke ervaring. Vooral omdat Nico vaak herkend en aangesproken werd. Hij zat immers in de selectie van het Nederlandse elftal op het WK in 1974. Nico kon die avond overal zijn: bij Boskamp, in de tv-studio, in Zuid-Afrika,...maar hij besloot om met zijn jongens samen naar Polen te gaan en met hen de wedstrijd te volgen op groot scherm op het marktplein. De wedstrijd eindigde, met het verlies van Nederland, wel in mineur. De pijn en tranen in Nico's ogen zette de groep ook aan het wenen. Het deed zelfs de stoerste jongens pijn om de man, die zo geliefd is bij iedereen, zo te zien zitten. Iedereen stond te springen om hem op te vangen. Achteraf vertelde hij dat hij nog nooit zo opgevangen geweest bij een moeilijk moment is als toen. 'We love you Nico, we do,...' klonk het op het einde van de avond en hij wist dat het gemeend was.