Beste speler, trainer, begeleider, supporter of sympathisant,
Kortom: beste lid van de Belgian Homeless Cup-familie,
Hier in Brussel, waar ik woon, zag ik in december de kerstmarkt overrompeld worden door dagjesmensen, warm ingeduffeld een weg zoekend tussen 250 standjes met eten en drinken uit alle hoeken van de wereld. Best een gezellige bedoening, dat wel.
Maar net buiten die kerstmarkt zag ik ook een groeiend aantal daklozen en armen. Op de dagen dat er in het centraal station voedsel bedeeld wordt staan ze in rijen aan te schuiven in de gang die loopt tussen het trein- en metrostation. Soms wordt er geduwd en getrokken om die dagelijkse portie eten te bemachtigen. Doet dit niet denken aan de beelden die we soms zien uit verre rampgebieden?
We zijn hier in Europa nochtans niet alleen. Van mijn Homeless Cup-collega uit Griekenland hoor ik hoe ongemeen hard de economische crisis in zijn land woedt. Hij heeft het over angst en woede, over de snel afnemende gezondheidsvoorzieningen voor de snel toenemende groep armen. De werkloosheid is er torenhoog en de vooruitzichten pover. Toch valt me bij hem vooral de strijdlust op om goed werk te verrichten, zich dubbel te plooien om een bluts te zetten tegenover die buil. Armen en daklozen mogen niet in de kou blijven staan.
Daarin staan onze Griekse collega’s dan weer niet alleen. Ook hier in België deden we ons best om van 2011 meer dan een slecht economisch jaar te maken. Om mensen die het nodig hebben te helpen, niet enkel materieel, maar ook maatschappelijk en sportief.
Voor de Belgian Homeless Cup was 2011 daarom een goed jaar. Zo waren er de drie tornooien: het eerste aan de zee in Oostende, het tweede aan het Koning Boudewijnstadion in Brussel en het derde op het marktplein van Genk. De scheidsrechters waren steeds opnieuw onder de indruk van de sportiviteit. We worden steeds meer een familie. Het mag er op het veld dan al eens vurig aan toe gaan, na de wedstrijd trekt iedereen terug aan hetzelfde zeel. Zo hoort het in voetbal, zo hoort het in een samenleving.
Ook in 2011 deden we mee aan de Homeless World Cup, ditmaal in Parijs. Onze duivels uit Brussel werden 43ste, en strandden op een zucht van de Community trophy. Met dank ook aan heel wat supporters die waren afgezakt om onze jongens een hart onder de riem te steken, en ook eens te zien wat zo'n wereldbekertornooi precies inhoudt.
Het jaar eindigde toepasselijk met de ontmoetingsdag. In het niemandsland rond Mesen, waren tien steden van de partij om het tegen elkaar op te nemen. Voor de zoveelste keer op rij (hout vasthouden!) was het op een evenement van de BHC lekker weer. Het milde zonnetje deed de soep nog beter smaken. De samenwerking met de Peace Village liep gesmeerd, wat resulteerde in een fantastische dag voor spelers, begeleiders en mensen van de Peace Village zelf. De avondmaaltijd deed mij zelfs een beetje aan een kerstavond met mijn familie denken!
We zijn nog maar net begonnen aan 2012 en nu al staat er heel wat op het programma. Zo gaat het eerste tornooi al door op woensdag 14 maart in Lier. Voor de tweede editie zijn we te gast op de markt van Sint-Truiden op donderdag 26 april. Half juni tenslotte, zakken we af naar Mechelen voor het spetterend finaletornooi. We doen dit jaar niet mee aan de Homeless World Cup, die doorgaat in Mexico-City. We hebben wel een andere topper in petto, namelijk een vierdaagse trip naar London begin juli. Op het programma staan onder meer een oefenwedstrijd tegen het Engelse Homeless team en een bezoek aan het stadion van Arsenal!
Nieuw in 2012 is de deelname van Luik aan de BHC: eindelijk een echt Belgische competitie! Wij doen ons uiterste best om in de loop van het jaar nog minstens twee andere teams op te starten aan de andere kant van de taalgrens.
Er rest mij niet veel meer dan jullie allen te bedanken voor een geweldig jaar. Zonder spelers geen voetbal, zonder begeleiders en trainers geen trainingen, zonder sympathisanten geen draagvlak, zonder jullie allen samen geen Belgian Homeless Cup. In onze straatkrant stond op de voorpagina de volgende quote: “Courage doesn’t always roar. Sometimes courage is the little voice at the end of the day that says: I’ll try again tomorrow.”
Laat ons volgend jaar weer ons best doen, om het elke dag weer beter te doen dan de dag ervoor. Groeien als deelnemer, als team en als organisatie. Om te strijden tegen vooroordelen en te ijveren voor nieuwe kansen, voor een rechtvaardige samenleving. Om soms heilige huisjes af te breken en bij nieuwe huisjes ons steentje bij te dragen.
Ik wens jullie een spetterend 2012!
Bert Ballegeer
Coördinator BHC